WCC >  home > Συνέδριο > Θέμα > Η διακονία της θεραπείας και της συμφιλίωσης σε έναν βίαιο κόσμο Eng|Deu|Fra|Esp|Gre



Συνέδριο  Σκοπός του συνεδρίου
 Το πρόγραμμα
 Θέμα
 Οι συμμετέχοντες
 Τόπος διεξαγωγής
 Ιστορία
 Preparatory events
 Το προ-συνέδριο των νέων
 Stewards programme
 Κάνε μια δωρεά

Η διακονία της θεραπείας και της συμφιλίωσης σε έναν βίαιο κόσμο

H διακονία της θεραπείας γενικά

Ποιά είναι η βασική χριστιανική αντίληψη για τη διακονία της θεραπείας; Συχνά, θεωρήθηκε ότι οι γιατροί και τα νοσοκομεία είναι υπεύθυνοι για το σώμα, οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι για το πνεύμα, και οι πάστορες και οι ιερείς για την ψυχή ( μέσω του ποιμαντικού τους έργου και της τέλεσης των μυστηρίων). Οι λαϊκοί έχουν την ευθύνη της επίσκεψης των αρρώστων. Τώρα, η δραστηριότητα των εκκλησιών έχει σε ένα μεγάλο βαθμό αυξήσειι τις προσδοκίες αλλά και αλλάξει την αντίληψη για την διακονία της θεραπείας η οποία έχει πια αποκτήσει ένα πιο διευρυμένο περιεχόμενο. Αυτό το θέμα πρέπει να συζητηθεί.
Τι σημαίνει για μια εκκλησία το να αποτελεί μια θεραπευτική κοινότητα; Θα πρέπει να παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον σε αυτούς που βρίσκονται σε συναισθηματική, πνευματική ή υλική ανάγκη. Μπορεί να είναι ο χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να μοιράζονται τις ιστορίες τους χωρίς να κρίνονται για αυτές, ένας χώρος λατρείας, συγχώρεσης και αλληλεγγύης. Μια τέτοια εκκλησία μπορεί επίσης να γίνει ο χώρος όπου συμφιλίωση στις διαπροσωπικές σχέσεις θα μπορεί να πραγματοποιείται. Μια τέτοια εκκλησία μπορεί να παίξει ειρηνευτκό ρόλο στην ευρύτερη κοινότητα.

Ο συνεχής και ανανεούμενος διάλογος μεταξύ των χριστιανών διαφορετικών παραδόσεων είναι απαραίτητος προκειμένου να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρίνονται στο κάλεσμα της θεραπείας στις ιδιαίτερες κοινότητές τους.

Ο διάλογος είναι αναγκαίος ανάμεσα στην Πεντηκοστιανή / χαρισματική και την λειτουργική / μυστηριακή προσέγγιση.

Ο διάλογος είναι αναγκαίος ανάμεσα στην ιατρική / επιτημονική και την θεολογική / πνευματική προσέγγιση.

Ο διαπολιτισμικός διάλογος είναι αναγκαίος προκειμένου να αποκτήσουμε μια κοινή αντίληψη για το τι σημαίνει ασθενής ή θεραπευμένος και πώς αυτά σχετίζονται με την πίστη και τη ζωή μας στην κοινότητα.

Ιεραποστολή στην εποχή του AIDS
Το AIDS αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την ιεραποστολή σήμερα, διότι φανερώνει τη θεμελιώδη συμπεριφορά των εκκλησιαστικών κοινοτήτων στους ασθενείς, στους ανθρώπους που έχουν προσβληθεί άμεσα ή έμμεσα από τον ιό, στους ανθρώπους που αναζητούν καταφύγιο, για ένα ασφαλές μέρος, για προστασία. Κάποιες εκκλησίες έχουν γίνει τόποι θεραπευτικοί, ενώ άλλες αποδείχτηκαν μέρος του προλβήματος παρά πηγές ελπίδας. Το AIDS φανερώνει τις πεποιθήσεις σχετικά με την υπευθυνότητα, την αμαρτία και την τιμωρία. Η αρρώστεια επίσης δείχνει πώς όλες οι πλευρές της ανθρώπινης ζωής σχετίζονται μεταξύ τους, από τα προσωπικά ήθη μέχρι τις πολιτιμικές αξίες, αλλά επίσης και την κυβερνητική πολιτική, τη στάση των διεθνών επιχειρήσειων και την παγκόσμια οικονομία. Οι πλευρές που θα πρέπει να εξεταστούν είναι:

θεραπευτική κοινότητα και θύματα του AIDS
το ΑIDS και ο ρόλος των ιερέων και των προγραμμάτων στην θεολογική εκπαίδευση
η επίδραση των πολιτιστικών παραδόσεωνthe influence of cultural traditions (ιδιαίτερα σε σχέση με τα φύλα!) στην εξάπλωση του AIDS
το AIDS, η ιεραποστολή και η δικαιοσύνη του Θεού
υπεράσπιση των θυμάτων του ιού
το AIDS και το διεθνές οικονομικό σύστημα.

Το συνέδριο θα δώσει την ευκαιρία σε διάφορα δίκτυα σχετικά με το AIDS τα οποία συνδέονται με τις οικουμενικές πρωτοβουλίες να συναντηθούν. Θα δωθεί ιδιαίτερη έμφαση στη θεραπευτική ιεραποστολή των εκκλησιών της Αφρικής (Ecumenical HIV/AIDS Initiative in Africa). Τα παραπάνω θέματα αποτελούν απλώς παραδείγαμτα που ενδεχομένως να εξεταστούν.

Η διακονία της συμφιλίωσης σε έναν βίαιο κόσμο
Αυτό το μέρος του συνεδρίου συνδέεται άμεσα με τη Δεκαετία για την καταπολέμηση της βίας(DOV). Θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στο:

τι συμβαίνει και τι χρειάζεται να γίνει για την κοινωνική και πολιτική συμφιλίωση η οποία ενδεχομένως να χρειάζεταια και μια προσέγγειση διαφορετική από αυτήν της διαπροσωπικής συμφιλίωσης
ρόλο των εκκλησιών σε εμπόλεμες καταστάσεις (συμπεριλαμβανομένων και των πρόσφατων εθνικών πολέμων) και στο θέμα της μετάνοιας, της συγχώρεσης, της αποκατάστασης και στη θεραπεία της μνήμης
διάκριση των ιδιαίτερων προκλήσεων για τη χριστιανική ιεραποστολή σχετικά με τη συμφιλίωση και τη θεραπεία της μνήμης

μελετώντας τις σχέσεις μεταξύ της ιεραποστολικής θεολογίας/μεθοδολογίας και της αυξανόμενης ή ελαττούμενης βίας στον πόλεμο.