WCC >  home > Ειδήσεις Eng|Deu|Fra|Esp|Gre



Ειδήσεις  Features
 Ειδήσεις
 Σύντομα νέα
 Conference newspaper
 Photos
 Το Συνέδριο και ο Τύπος

Τετάρτη 11. Μάιος 2005 08:00 Age: 7 yrs

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ αρ. 2 - "Κοινότητες συμφιλίωσης και θεραπείας"

O Αιδ. Σάμουελ Καμπούε

Ο Αθανάσιος Ν. Παπαθανασίου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ αρ. 2

Άγιος Ανδρέας, 11 Μαΐου 2005

Με ένα θεατρικό δρώμενο εμπνευσμένο από το κεντρικό θέμα («Ελθέ, Πνεύμα Άγιο, θεράπευσε και συμφιλίωσέ μας!»), που ετοίμασε και παρουσίασε μια ομάδα νεαρών συνέδρων από διάφορες χώρες, ξεκίνησαν οι συζητήσεις της Ολομέλειας κατά τη σημερινή δεύτερη μέρα του Συνεδρίου. Στη συνέχεια οι σύνεδροι είχαν την ευκαιρία να ακούσουν την κατάθεση μιας προσωπικής μαρτυρίας από τη Λατινική Αμερική καθώς και τις δύο κεντρικές εισηγήσεις που επιχείρησαν να αναλύσουν το ίδιο θέμα από θεολογική σκοπιά.

Μια Διαφορετική Προσέγγιση από ένα Άτομο με Ειδικές Ανάγκες

Ο πρώτος ομιλητής ήταν ο Αιδεσιμώτατος Δρ. Σάμουελ Καμπούε [Samuel Kabue] από την Κένυα, πάστορας της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας, συγγραφέας και Εκτελεστικός Γραμματέας του Οικουμενικού Δικτύου Υποστήριξης Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες (Ecumenical Disability Advocates Network) του Π.Σ.Ε. Ο Δρ. Καμπούε, τυφλός εκ γενετής, παρουσίασε μια διαφορετική προσέγγιση στο ζήτημα της θεραπείας, από την άποψη των ατόμων με ειδικές ανάγκες, εξηγώντας ότι «για όσους έχουν γεννηθεί ανάπηροι, η αναπηρία και η ασθένεια είναι δύο διαφορετικά πράγματα.»

Συνήθως θεωρούμε ως θεραπεία την εξάλειψη της αναπηρίας, η οποία αντιμετωπίζεται «σαν να ήταν μεταδοτικό νόσημα». Όμως  για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, η θεραπεία δεν σημαίνει κυρίως ή αποκλειστικά ίαση. Έχει να κάνει περισσότερο με την αποκατάσταση και την ένταξή τους στην κοινότητα.  Αποστολή της Εκκλησίας, επομένως, στην προσπάθειά της να θεραπεύσει τα άτομα αυτά, είναι το να πολεμήσει την περιθωριοποίησή τους.

Μερικές εκκλησίες συνδέουν την αναπηρία και την ασθένεια με την αμαρτία, ενοχοποιώντας τους ίδιους τους ασθενείς, όταν οι προσευχές τους για θεραπεία δεν εισακούονται.  Ωστόσο «ο Χριστός επέλεξε να ενώσει τους ασθενείς και ανάπηρους με τους υπόλοιπους ανθρώπους», ενώ «παλαιότερα τα άτομα αυτά αποκλείονταν από την κοινωνία, αγνοούνταν ή θεωρούνταν ως ακάθαρτα».

Ο Χριστός πράγματι θεράπευσε ασθενείς. Αλλά, σύμφωνα με τον δρα Καμπούε, αυτό δεν ήταν παρά μόνο ένα μέσο. Το πιο σημαντικό στο μήνυμα περί συμφιλίωσης και θεραπείας ήταν και είναι πάντοτε η αποδοχή, η αποκατάσταση και η πλήρης ένταξη των ανθρώπων αυτών στο κοινωνικό σύνολο.

Σήμερα η Eκκλησία πρέπει να διευρύνει όσο περισσότερο μπορεί τον ορισμό της θεραπείας. Ενώ η ίαση αφορά την αποκατάσταση του ανθρώπινου σώματος, «η αναπηρία είναι μια κοινωνική κατασκευή και η θεραπεία αφορά στην κατάργηση των κοινωνικών φραγμών».

 

«Υπάρχειν εν κοινωνία» : μια απάντηση στην παγκοσμιοποίηση

Μια προσέγγιση από τη σκοπιά της Ορθόδοξης θεολογίας παρουσιάστηκε από τον δεύτερο κεντρικό ομιλητή της ημέρας, δρα Αθανάσιο Ν. Παπαθανασίου (καθηγητή θεολογίας στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και αρχισυντάκτη του περιοδικού «Σύναξη»), ο οποίος προσπάθησε να προσδιορίσει την ανθρωπολογική και κοσμολογική βάση θεώρησης του ζητήματος: «Αποφεύγοντας τις υπερ-απλουστευτικές ερμηνείες που θεωρούν την παγκοσμιοποίηση και την μετανεωτερικότητα μόνο ως ένα χωνευτήρι ή, αντιθέτως, μόνο ως μια αναπόφευκτη σύγκρουση πολιτισμών, καλούμαστε να δούμε την παρούσα πραγματικότητα ως μια ευκαιρία για κριτική δημιουργικότητα."

Ο κος Παπαθανασίου άσκησε κριτική από τη μια στην τάση να θεωρούμε την παγκοσμιοποίηση ως ένα μονο-πολιτισμικό χωνευτήρι, και από την άλλη στην ενίσχυση της μετα-νεωτερικής πεποίθησης ότι κάθε τοπική ανθρώπινη κοινωνία είναι ένα κλειστό και αύταρκες σύνολο και κάλεσε τους Χριστιανούς να επιδείξουν κριτική ικανότητα και δημιουργικότητα απέναντι στο αίτημα της συμφιλίωσης.

Βασίζοντας τα επιχειρήματά του στους Πατέρες της Ανατολής, ο κ. Παπαθανασίου αντιλαμβάνεται τη ζωή στο σύνολό της ως "μεταστροφή προς έναν Τριαδικό τρόπο ύπαρξης". Αυτό σημαίνει ότι η ζωή θα πρέπει να μεταμορφωθεί σε "κοινωνία προσώπων".

Με βάση τα παραπάνω, ο κ. Παπαθανασίου υπογράμμμισε ότι η "αυθεντική ύπαρξη" επιτυγχάνεται όταν "η ετερότητα δεν είναι κάτι παράλληλο ή αντίθετο προς τη δική μας ταυτότητα", αλλά αναπόσπαστο στοιχείο αυτής.

Καθώς η Εκκλησία πρεσβεύει ότι η ιστορία φωτίζεται από το φως του μέλλοντος (και όχι ότι το μέλλον είναι απλώς η συνέπεια του παρελθόντος), θα πρέπει να καταθέτει τη μαρτυρία της ελπίδας της Ανάστασης και της ανακαίνισης όλης της δημιουργίας και να συγκρούεται με κάθε μορφή θανάτου και αδικίας. 

Έτσι, σύμφωνα με τον κο Παπαθανασίου, η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι "ούτε ένας συνασπισμός μεμονωμένων ατόμων, ούτε ένας κοσμικός οργανισμός, αλλά το Σώμα του Χριστού εν Αγίω Πνεύματι, που καταθέτει σαφή μαρτυρία κοινωνίας στο όνομα της Αγίας Τριάδας».

 

Το υπόλοιπο πρόγραμμα

Το σημερινό πρόγραμμα περιελάμβανε ακόμα χαιρετισμό του εκπροσώπου της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ελλάδας (μίας από τις εκκλησίες-μέλη του Π.Σ.Ε.), συζητήσεις σε  μικρότερες Ομάδες Εργασίας ('Συνάξεις")  καθώς και μια εξαιρετικά οργανωμένη «ελληνική βραδιά», κατά την οποία το Λύκειο των Ελληνίδων παρουσίασε παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς και τραγούδια.